ภาพที่คนไทยคุ้นตา
เนื่องจากปัจจุบันนี้สภาพเศรษฐกิจได้เปลี่ยนแปลงไปมาก ทำให้สภาพชีวิตคนไทยเปลี่ยนแปลง มีผู้คนจำนวนไม่น้อยไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตที่ไม่เหมือนเดิม จากวิถีชีวิตแบบเกษตรกรรมก็กลายเป็นแบบอุสาหกรรม ซึ่งเงินคือตัวแปรสำคัญสำหรับการดำเนินชีวิต เมื่อมนุษย์ทุกคนกระตือรือร้นไปตามกระแสโลกาภิวัฒน์ ซึ่งแน่นอนเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงก็ย่อมต้องประสบกับปัญหาหลายอย่าง ซึ่งมีทั้งส่วนที่ดีและไม่ดี ส่วนที่ดีก็จะทำให้ประเทศไทยปรับตัวให้ทันกับประเทศเทศที่พัฒนาแล้วไม่กลายเป็นประเทศล้าและหลังด้อยการพัฒนา แต่ส่วนที่เป็นปัญหาก็มีมากเช่นกัน เมื่อทุกคนในสังคมเห็นพ้องว่าผู้ที่มีเงินคือผู้ที่มีชีวิตสุขสบาย มีทุกอย่างที่ต้องการได้ ดังนั้นเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วการหาเงินที่ได้ครั้งละมากๆโดยรวดเร็ว และไม่ต้องลงมือทำ ก็เป็นอีกหนึ่งวิธีการที่หล่อหล่อมให้คนไทยเป็นคนคอรัปชั่นมากขึ้น ประกอบอาชีพที่ทุจริตก็เพิ่มมากขึ้น
เหตุการณ์ที่พบ
เหตุการณ์คือวันนั้นข้าพเจ้าไปกินหมูกระทะกับเพื่อนๆที่ร้านชบา ซึ่งเป็นประจำทุกครั้งที่เราไปเราก็จะพบกับขอทานในรูปแบบต่างๆ เช่น คนตาบอดที่ร้องเพลง เด็กขายดอกกุหลาบ และเป็นธรรมดาถ้าข้าพเจ้ามีเงินเหลือก็จะให้บ้าง บางครั้งข้าพเจ้าก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่าเขาอาจจะหลอกลวงตัวเองและด้วยความสงสาร ซึ่งพอลองนึกถ้าเป็นพ่อเป็นแม่เราแล้วมาทำอย่างนี้บ้างก็เลยอดที่จะให้ไม่ได้ และถ้าวันไหนเจอหลายๆคนก็รู้สึกเบื่อเช่นกันว่ามันอะไรหนักหนา และเมื่อข้าพเจ้ากับเพื่อนๆกินอิ่มแล้ว ข้าพเจ้าก็เดินออกมาที่หน้าร้านก็เผอิญไปเจอกับขอทานที่เพิ่งขอเงินข้าพเจ้ามากำลังเดินขึ้นรถเก๋งอยู่ ข้าพเจ้าเห็นแล้วก็สะเทือนใจเหมือนกัน ถึงแม้รถคันนั้นจะไม่ได้ใหม่มากก็ตาม ก็เลยพูดกับเพื่อนๆว่า เป็นขอทานยังมารถเก๋งมารับเลย แล้วพวกเราล่ะ ก็แซวเล่นๆกับเพื่อนๆ แต่ในใจข้าพเจ้าก็รู้สึกไม่ดีเลย เหมือนตัวเองถูกหลอกเลย พอลองนึกเหตุผลดูก็อาจเป็นได้ที่ขอทานจนมีเงินซื้อรถก็เป็นได้ หรือไม่งั้นก็คงเป็นแก๊งต้มตุ๋น ซึ่งก็เป็นเพียงการสันนิฐานแต่ข้อเท็จจริงแล้วพวกเราก็ไม่อาจจะรู้ข้อเท็จจริงได้
สรุป
และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งกลุ่มคนที่มีอยู่ในสังคมไทยที่ไม่ว่าจะไปที่ไหนที่เป็นแหล่งชุมชนก็จะได้พบกับพวกเขาเหล่านี้เป็นประจำ และกลุ่มบุคคลเหล่านี้กลับมีเพิ่มมากในสังคมไทย การจะแก้ไขปัญหาในเรื่องนี้เป็นเรื่องยากแต่ก็ควรมีการพิจารณาอย่างเร่งด่วน โดยรัฐบาลควรเข้ามามีบทบาทในการแก้ไขปัญหาที่จะช่วยส่งเสริมให้บุคคลเหล่านี้มีการศึกษาอย่างทั่วถึงและกระจายไปทั่วทุกภูมิภาคซึ่งจะช่วยส่งให้มีการประกอบอาชีพที่ดีและสามารถเลี้ยงดูตัวเองและครอบครัวด้วย ซึ่งก็ไม่ใช่หน้าที่ของรัฐบาลเท่านั้นที่มีส่วนช่วยเหลือแต่ทุกคนก็มีส่วนช่วยเหลืออย่างเช่น นายจ้างควรให้โอกาสลูกจ้างที่เป็นผู้พิการได้ทำงานตามความสามารถและไม่ดูถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของผู้พิการ ถึงแม้จะไม่สามารถแก้ปัญหาได้หมดแต่ก็เป็นอีกความช่วยเหลือที่เพื่อนมนุษย์จะช่วยเหลือกันได้
